Verborgen achter een karakteristiek woonhuis in Amsterdam ligt een lange, smalle stadstuin. Een plek die je alleen bereikt door het huis heen, waardoor de drukte van de stad al langzaam naar de achtergrond verdwijnt.
.jpg)
Verborgen achter een karakteristiek woonhuis in Amsterdam ligt een lange, smalle stadstuin. Een plek die je alleen bereikt door het huis heen, waardoor de drukte van de stad al langzaam naar de achtergrond verdwijnt.
De bewoners wonen hier al meer dan vijfendertig jaar en hebben in die tijd met veel liefde voor de tuin gezorgd. Door de jaren heen groeide de beplanting uit tot een groene oase, met enkele grote oude bomen die het karakter van de plek bepalen. Tegelijkertijd ontstond de wens om de tuin meer samenhang te geven en beter aan te laten sluiten bij de klassieke sfeer van de woning en de buurt.
Een tuin die niet opnieuw uitgevonden hoefde te worden, maar die vooral meer rust, structuur en diepte mocht krijgen.
.jpg)
De bestaande tuin had een rijke verzameling aan planten en elementen, maar miste een duidelijke opbouw. Door een aantal ingrepen ontstaat nu meer rust en richting.
Drie grote betonnen traptreden begeleiden de overgang door de tuin. Lange, smalle Schellevis-tegels gelegd in de breedte versterken de ruimtelijkheid van het perceel, terwijl een rechthoekige waterbak voor een helder ankerpunt zorgt.
Deze eenvoudige lijnen brengen orde zonder streng te worden. Juist doordat de structuur rustig blijft, krijgt het groen alle ruimte om te spreken.
Het effect is groot. De tuin oogt langer, ruimer en krijgt een vanzelfsprekende diepte waardoor iedere meter beter tot zijn recht komt.
Om de tuin vanaf het begin meer samenhang en volwassenheid te geven, zijn vijf meerstammige bomen toegevoegd.
Deze bomen vormen de nieuwe ruggengraat van het ontwerp. Ze brengen hoogte, zorgen voor een natuurlijk ritme en verzachten de lange zichtlijnen van het perceel. Tegelijkertijd onthullen ze de tuin stap voor stap. Sommige plekken blijven bewust verborgen, waardoor er steeds iets te ontdekken valt.
De nieuwe bomen zijn zorgvuldig afgestemd op de bestaande exemplaren. Niet als losse toevoegingen, maar als onderdeel van één geheel. Samen vormen ze een groen netwerk dat de tuin verbindt met de omliggende tuinen.
Daardoor voelt de ruimte niet langer als een afgesloten perceel, maar als onderdeel van het ecosysteem aan binnentuinen in het stadscentrum van Amsterdam.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Via een lange, smalle oprijlaan rijdt je al slingerend tussen oude eiken, groene hagen en velden vol stinzenplanten. Strakke lijnen van zegges begeleiden je tot aan het landhuis, dat uitkijkt over een kleurrijke bloemenweide aan de ene kant en een inmiddels drie jaar jong voedselbos aan de andere. Hoog boven het veld cirkelt een buizerd—de naamgever van het landgoed—om vervolgens neer te strijken op een twintig jaar oude dode berk midden op een eilandje.
.png)